රසායන විද්‍යා පංතිය - 2වෙනි කොටස (අන්තිම කොටස)

කලින් ලිපියේ ෆෝන් එකක් නිසා රසායන විද්‍යා පංතියේ හිටපු කොල්ලෙක්ට වෙච්ච හදියක් ලිව්වා. අන්න ඒකේ දෙවෙනි කොටස තමයි ලියන්න යන්නේ. පලවෙනි කොටස කියෙව්වේ නැත්නම් මෙතන ක්ලික් කරලා කියවන්න. නැත්නම් කතාව කියෙව්වට තේරුම් ගන්න බැරි වෙයි.

එදා ඒ සර්ගේ බැනිල්ල එච්චර වෙලා තිබ්බේ නෑ. ඒ නිසා වැඩ පටන් අරගෙන පාඩම කරගෙන ගියා. දන්නෙම නැතුව විවේක කාලයත් කිට්ටු වෙච්ච හන්දා ළමයින්ට විවේකය දීලා සර් පංතියෙන් එලියට ගියා. සර් පංතියෙන් එලියට ගිහිල්ලා ගුරුවරුන්ට වෙන් වෙච්ච විවේකාගාරයට ගියා.

මෙන්න මේ කොල්ලා සර්ව හම්බ වෙන්න ඇවිත්

"සර් මට අද ක්ලාස් එකෙන් වේලාසන යන්න ඕනේ" කියලා කිව්වා.

"ඇයි එකපාරටම යන්නේ? මොකක්ද හේතුව ?" සර්රුත් ඇහුවා.

"සර් මට උන වගේ. පාඩම අහගෙන ඉන්න අමාරුයි. ඒ නිසයි යන්නේ" කියලා කිව්වා.

සර්රුත් මේ කොල්ලගේ නලලට අත තියලා උන තියෙනවද කියලා බැලුවා.ම්හු... උන පාටක්වත් නෑ. සර්ට තේරුනා මූ පංතියෙන් යන්නේ වෙන හේතුවකට කියලා. සර්ට දැන ගන්න ඕනවෙලා තිබ්බා ඇත්තම හේතුව මොකද්ද කියලා.

"උන නම් නෑ. මට බොරු කියන්න එපා. ඇත්තම හේතුව කියන්න !!!!!" සර් කිවා.

"සර් මට පංතියේ ඉන්න ලැජ්ජ හන්දයි ගෙදර යන්නේ " කියලා ඒ කොල්ලා ඇත්තම කිව්වා.

සර්රුත් මේ කොල්ලා ඉන්න මානසික තත්ත්වේ තේරුම් අරගෙන පංතියෙන් පිටවෙලා යන්න දුන්නා. එදා ඒකා ගියා ගියාමයි ආයේ නම් පංතිය පැත්තේ ආවෙ නෑ. ඊට පස්සේ ඒකා ගැන කිසිම ආරංචියකුත් නැතුව ගියා. අපේ සමහර යාලුවෝ නම් කිව්වේ ඒ කොල්ලා සර්ගේ නුගේගොඩ පංතියට යනවයි කියලා. නමුත් ඇත්තද කියලා නම් දන්නේ නෑ.

ඇත්තටම මේ වගේ දෙයක් උනාම ඕන කෙනෙක් මානසික වැටෙනවා. හොද වෙලාවට මේ සිදුවීම උනේ උසස්පෙළ විභාගෙට ගොඩක් කල් තියෙද්දි. විභාගය ලඟදි එහෙම උනා නම් මේ කොල්ලා විභාගේ ලියන්න යන එකකුත් නෑ. අපරාදේ ඒකාගේ අනාගතේ අඳුරු වෙන්නත් තිබ්බා. මේ සිද්ධිය උසස් පෙළට ගොඩ කාලෙකට කලින් උනා කියලා ඒකෙන් සිද්ධ වෙන මානසික හානිය සුළු පටු නෑ. සුලු කරලා තකන්නත් හොද නෑ.

මටත් සාමාන්‍ය පෙළ කරපු දවස්වල ටියුශන් පංතියක ඔහොම සිද්ධියක් උනා (ෆෝන් සිද්ධියක් නෙමේ.). ඒ නිසා මම් දන්නවා ඒ කොල්ලගේ මානසික තත්ත්වේ කොහොම එකක් ද කියලා. ඒ නිසා මේ සිද්ධිය ඇහුවම මට මාර දුකක් ඇති උනා.
---------------------------------------------------------------------
ප.ලි.- කතාව ඉවරයි !!!!

රසායන විද්‍යා පංතිය -1 කොටස

ගම්පහ පැත්තේ රසායන විද්‍යාව උගන්වන ටිකක් විතර සැර ඒ උනාට කැපවීමෙන් උගන්වන සර් කෙනෙක් ඉන්නවා. ගම්පහ වගේම නුගේගොඩ නුවර කුරුනෑගල පංති කරන හන්දා මේ සර්ගේ නම කියපු ගමන් සර් කවුද කියලා ගොඩක් කට්ටියට මතක් වෙනවා.ඒ හන්දා මම ඒ සර්ගේ නම කියන්නේ නෑ.

මම් උසස්පෙළට රසායන විද්‍යා පංති ගියේ මේ සර් ලඟට.පංතියේ ළමයි දෙදාහක් විතර ඉන්නවා. හැමදාම මේ පංතිය පටන් ගන්න කලින් බෝඩ් එකේ මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් ලියලා තියෙනවා සර් පංතියට එනකම් කරන්න කියලා. ළමයිනුත් පංතියට ආපු ගමන් මේ ප්‍රශ්න ටික පොතේ ලියාගෙන උත්තර ලියනවා.

දවසක් මේ සර්ට ආරංචි උනා මෙහෙම ප්‍රශ්න බෝඩ් එකේ ලියලා ගියාට සමහරු උත්තර ලියන්න නෑ කියලා.ඒ වෙනුවට ෆෝන් වලින් එක එක සිංදු කෑලියි ෆොටෝයි වීඩියෝ වැල කෑලියි එහෙම බලනවා කියලා.ඔහොම දවසක් සර් එකපාරම පංතියට ඇවිත් ෆෝන් වලින් සිංදු අහන එවුන්ව චෙක් කරගෙන යනවා. එකෙක් සර්ව දැකලා එකපාරටම ෆෝන් එක හංග ගත්තා කියලා සර් දැක්කා.

සර් මූ ලඟට ආවා. මුට ෆෝන් එක එලියට ගන්න කියලා කිව්වා. ම්හු... මූ ෆෝන් එක එලියට ගත්තේ නෑ. ඔහොම දෙතුන් පාරක් කිව්වට පස්සේ සර්ට කේන්ති ගියා.මූව පංතිය ඉස්සරහට අරගෙන ගියා. මූට බනින්න ගත්තා. පංතියේ අනිත් එවුන් 'මීක්' නෑ. බැනලා බැනලා ෆෝන් එක එලියට ගන්න කිව්වා. කොහොමහරි මුටත් තේරුනා ෆෝන් එක සර්ට දුන්නේ නැත්නම් වැඩේ බරපතල වෙයි කියලා.

මූ එකපාරටම බෝඩ් එක පැත්තට හැරිලා කලිසමේ සිප් එක ඇරලා අර අහවල් තැනින් ෆෝන් එක එලියට අරගෙන ඒක සර්ට දුන්නා. මේකා බයටම ෆෝන් එක කලිසම ඇතුලේ දාගෙන. ඒක නොකියා 1100 වර්ගයේ එකක්. කෝල් එකක් මැසෙජ් එකක් ගහනවා ඇරෙන්න සිංදු අහන්න බෑ.මුට වස ලැජ්ජාවයි. අච්චර ළමයි ගොඩක් ඉස්සරහා ෆෝන් එක දෙන්න වෙච්ච එකට. සර්ටත් මාර ම දුකයි මේ වගේ අහිංසකයෙක් පංතිය ඉස්සරහට ගන්න වෙච්ච එකට.

ඊට පස්සේ මේකාට හිටපු තැනට යන්න කියලා කිව්වා. ගොඩක් වෙලාවට පංතියේ මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් උනාම සර් බනින එක ලේසියෙන් ඉවර කරන්නේ නෑ. සමහර දාට එකම එක ප්‍රශ්නයක් විතරක් සාකච්ඡා කරලා පංතිය අවසන් කරනවා. එහෙම කලත් වෙලාවට විශය නිර්දේශය නම් අඩුවක් නැතුව ඉවර කරනවා.

පැය 4ක විතර පංතියක් හන්දා පැය දෙකක් විතර උගන්වලා පොඩි විවේකයක් දෙනවා.මේ විවේකයේදී අර ෆෝන් එකට මාට්ටු වෙච්ච කොල්ලා සර්ව හම්බ වෙන්න ආවා.

ඊට පස්සේ මොකද උනේ කියලා ඊලඟ කොටසින් බලාපොරොත්තු වන්න.

-------------------------------------------------------------------

ප.ලි.- ඔය උඩින් තියෙන්නේ නොකියා 1100 වර්ගයේ ෆෝන් එකක්. කතාවේ ඉතුරු කොටස වැඩිකල් නොයවා ඉක්මනටම ලියන්නම්

ග්‍රින් පීස් මාළුව

මට මේ කතාව කිව්වේ අපේ කැම්පස් එකේ අපේම බැච් එකේ යාලුවෙක්. අපි ඒකාට කියන්නේ පොල්කට්ටා කියලා. එහෙම් පිටින්ම කතා සාගරයක්. කැන්ටිමට සෙට් උන වෙලාවක ඒකා වටේට කට්ටිය එකතු වෙන්නේ මොකක් හරි කතාවක් අහන්න. එහෙනම් ඒකාගේ හඩින්ම කතාව අහගමු !!

මචං අපේ මාමා කෙනෙක් දවසක් ලොකු හෝටලයක වෙඩින් එකකට ගියා. වෙඩින් එක පට්ටටම තිබ්බා. කොහොමහරි මාමාත් පොඩ්ඩක් එහෙ මෙහේ කැරකිලා ඉදලා එකපාරටම කෑම තියලා තිබ්බ හට් එක පැත්තටත් ගියා. ඒ හරියට යනකොටම දොර ලග චෙෆ් (ප්‍රධාන සූපවේදියා) ඉන්නවා. ලොකු හොටල්වල කෑම දෙන තැනට වෙලා චෙෆ්ලා ඉන්න එක සිරිතක් ලු. මොකද කෑමවල හොද නරක අහන්න චෙෆ් අනිවා එතන ඉන්නවලු.

මාමා කාරයාත් චෙෆ් එක්ක හිනාවක් එහෙම දාලා හට් එක ඇතුලට ගියාලූ. ගිහින් කෑම ටික බලාගෙන බලාගෙන යනවා. ගිය ගමන් එකතැනක තියෙනවලු කජු මාළුවක් හදලා ඒකේ ග්‍රීන් පීස් තොගයක් තියෙනවලු. කජු ඇට දෙක තුනකට වැඩිය නෑලු. මේ සීන් එක මාමට එච්චර ඇල්ලුවේ නෑ. මිනිහා චෙෆ් ලඟට ගියා.

"ඔහේද මෙතන චෙෆ් ??" අපේ මාමා ඇහුවා.

"ඔව් සර් මං තමයි." චෙෆුත් ආඩම්බරයෙන් උත්තර දුන්නාලු.

" මොකද්ද අයිසේ අර කරලා තියෙන වැඩේ !!!" මාමා කිව්වා.

"ඇ..හ් ඇ..යි සර් මොකද්ද වෙලා තියෙන අවුල ?" චෙෆුත් කන පාත් කරගෙන ඇහුවා.

"තමුසෙලා අර හදලා තියෙන ග්‍රීන් පීස් මාළුවට කජු ඇට දෙක තුනක් වැටිලා. මං දැකපු හින්දා හොදයි. වෙන කෙනෙක් දකින්න කලින් ගිහින් ඒක අරන්දානවා !!!!! නැත්නම් හෝටලේ නමට හරි නෑ !!!!" කියලා කිසි ගින්නක් නැතුව කියලා දැම්මා.

ඒ කතාව ඇහුවා විතරයි. චෙෆ්ට හීන් දාඩිය දැම්මාලු. ඊට පස්සේ එතනින් එහාට චෙෆ් නෙමේලු කෑමවල ගුණදොස් අහන්න දොර ගාවට වෙලා හිටියෙ.

සුබ උපන්දිනයක් වේවා මල්ලි !!!!

අද මම් පෝස්ට් එකක් දාන්න හිටියේ නෑ. නමුත් මට අද උදේම මතක් උනා මගේ එකම මලයගේ උපන්දිනේ කියලා. සහෝදරයෝ කියලා තුන් හතර දෙනෙක් ඉන්න එකක් යෑ. ඉන්නේ එකම එකානේ. ඒ නිසා ඒකාගේ උපන්දිනේට සුබ පතලා පෝස්ට් එකක් දාන එක ආදරනීය අයියා කෙනෙක් ගේ යුතුකමක් නේ.:)

ඒ නිසා උදෙම්ම නැගිටපු වෙලේ අකුරු දහයක් පහලොවක් ටයිප් කරලා සුබ පතලා පෝස්ට් එකක් දාන්න හිතුනා. මුලින්ම කවියක් ලියන්න හිතුනත් මට කවි සිතුවිලි නෑ. ඒ නිසා වචනයෙන්ම සුබ පතනවා කියලා හිතුනා.

මාත් එක්ක දුක සැප බෙදාගන්න රණ්ඩු කරන්න හිනා වෙන්න ඉන්න එකම මලයට
සුබම සුබ උපන්දිනයක් වේවා !!!!

-----------------------------------------------------------------------
ප.ලි. - අද යාලුවෝ එක්ක බෙදාගෙන කන්න කියලා කිට් කැට් එකකුත් ඉස්සර කරගෙන යන්නයි ලෑස්තිය. හැබැයි අපරාදේ කියන්න බෑ මගේ පංගුව කලින්ම දීලයි ගියේ !!!!

කොල්ලන්ට කොස්සෙන් ගහනවා එහෙම නෙමෙයි !!!

වෙනදා වගේ දවල් වෙනකම් ඉන්නේ නැතුව උදෙම්ම ඇහැරුනා.ඇත්තටම ඇහැරුනා නෙමෙයි ඇහැරුවා. එහා ගෙදර පොඩි කෙල්ල මල්ලිට කොස්සෙන් ගහලා. මලයා ලතෝනි තිය තියා අඬනවා. එකම ගාලගෝට්ටියයි. ඒ සද්දෙට කන තියාගෙන නිදියන්නේ කොහොමද. මම් ඇහැරුනා.

ඊට පස්සේ එවුන්ගේ අම්මා ඇවිත් අර පොඩි කෙලීට කෝටුවකින් පාරවල් දෙකක් ගහලා.

"චුටි දූ මොකද මල්ලිට කොස්සෙන් ගැහුවේ !!!! කොල්ලන්ට කොසු වලින් සෙරෙප්පු වලින් ගහන්න හොද නෑ කියලා දන්නැද්ද !!!!" කියලා කියපි. මටත් මේක හරි ප්‍රශ්නේ. ඇයි එහෙම කිව්වේ කියලා.පස්සේ අපේ ආච්චි අම්මගෙන් ඇහුවම තමා හරිම කතාව කිව්වේ.

ආච්චි කියපු දේ සාරංශ කරලා ගත්තම තියෙන්නේ මේම දෙයක්.

ගෑනු කෙනෙක්ට සමාජයේ තනියම ජීවත් වෙන්න බෑ. (පුලුවන් කියලා තමයි හිතාගෙන ඉන්නේ.)පිරිමි කෙනෙක්ගේ සහය අනිවාර්යෙන්ම ඕන කරනවා. ගෑනු කෙනෙක්ගේ ජීවිතයට පිරිමි කෙනෙක් විවිධ අකාර වලින් එනවා. වෙලාවකට පියෙක්, සහෝදරයෙක්, ස්වාමිපුරුෂයෙක්, පුතෙක් විදිහට.කොස්ස කියන්නේ අතුගාන්න ගන්න උපකරණය නේ. අන්න එහෙම කොස්සෙන් ගහනවා කියන්නේ තමන්ගේ ජීවිතයෙන් පිරිමි සංහතිය අතුගාලා දානවා වගේ වැඩක් !!!! කවදාවත් තමන්ගේ ජීවිතයට පිරිමි කෙනෙක් එන්නේ නැති වෙයි ලූ.

ප්‍රශ්නයකදි ගෙදර ඉන්න පිරිමියාට කොස්ස උස්සන් එන ගෑනු උන්දලා මේක කියවලාවත් හැදෙන්න. බඳින්න ඉන්න එහෙමත් නැත්නම් යාලුවෙලා ඉන්න බවලත් උදවිය මේ කාරණා හොදට හිතේ ධාරණය කරගන්න ඕනේ !!!!

---------------------------------------------------------------------

ප.ලි. - මේවා ලියලා මට පාරක බැහැලා යන්න බැරි වේද මන්දා.