පුදුම බයක් නේ.

මේ ලඟදි දවසක මගේ යාළුවෙක් අපේ ගෙදර ආවා. උන්දෑව මට හම්බ උනේ මම් විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉන්නැද්දි. මේකා අපේ ම බැච් එකෙක් එකෙක්. මේකාගේ නම විජිත ! හැබෑම දක්ශයෙක් ! කොටින්ම ඉගෙන ගන්න සෑහෙන පෙරේතකමක් තියෙන කොල්ලෙක් ! තමන් නොදන්න දෙයක් කවුරුහරි කියනවා ඇහුනොත් මූ එතෙන්ට වෙලා කටත් ඇරගෙන අහගෙන ඉන්නවා. අහගෙන ඉන්නවා විතරක් නම් මදෑ. මූ නොසෑහෙන්ඩ ප්‍රශ්නත් අහනවා.

විජිතව දැක්කම මට ඊලඟට මතක් වෙන්නේ මූ උඩ නඟින්න සෑහෙන්න බය කොල්ලෙක්. කොටින්ම අත්වැටක් නැති පඩිපෙලකවත් යන්නේ නෑ. ඒ තරමටම බය කොල්ලෙක්.

මට තාම මතකයි අපේ බැච් එකේ යාළුවෙක් නැති වෙලා අපි ඒ මලගෙදර ගියා. යාළුවාගේ ගෙවල් තිබ්බේ උලපනේ. උලපනේ කිව්වම මට ඊලඟට මතක් වෙන්නේ මෝඩයාගේ පාලම. උලපනේ මෝඩයාගේ පාලම ට මෙහා පැත්තෙන් තියෙන පරණ පාලම සෑහෙන්ඩ අබලන්. ඒකෙන් තමා වාහන එහා මෙහා යන්නේ.

වාහනයක් ගියහම පාලම දඩං බඩං ගාලා ගැස්සෙනවා. ඒ මදිවට පාලමේ කැඩිච්ච තැන් වලින් පහල මහවැලි ගඟත් පේනවා. එදා අපට මලගෙදර යන්ඩ තිබ්බෙත් ඔය පාලමෙන් එගොඩ වෙලා. කට්ටියම පාලම ගාවට ආවා විතරයි මේන් මේකෑ දනිස් දෙක සටපට ගාලා ගැහෙනවා. ඌ යන්ඩ බෑම කියලා කෑ ගහලා අන්තිමේදි එතනින් ගියපු දළු ලොරියක මූව පටෝලා පාලමෙන් එහා පැත්තට යැවුවා.එහෙම යැවුවේ නැත්නම් පාලම ගාව දාලා එන්ඩ වෙන්නේ. 

 අපේ කැම්පස් එකේ සමහර නේවාසිකාගාර වලට යන්න පාරවල් තිබ්බට පඩිපෙල් තියෙන කෙටි පාරවල් තියෙනවා. ඒවයින් ගියහම සෑහෙන ඉක්මනට හොස්ටල් එකට යතෑකි. ඒත් මේකා කොච්චර කෙටි පාරවල් තිබ්බත් පඩිපෙල් නගින්න තියෙන බයටම මලාට ඒ පාරවල් වල එන් නෑ.

 ඔය කොයිකෙන් ගැලවෙලා හිටියත් මූට බැච් ෆොටෝ එක ගහන අට්ටාලේ නගින්න සිද්ද උනා.මරන්න ගෙනියන එකෙක් වගේ පණ ගැහි ගැහි අට්ටාලේ උඩට නැගලා ෆොටෝ එක ගහනකන් බයේ හිටියා. ෆොටෝ එක ගහලා ඉවර උනාට පස්සේ ඔක්කොම බහිනකන් මේකා අට්ටාලේ ලෑල්ලක් බදාගෙන හිටියේ නැතෑ.

අපි කැම්පස් එකේ ඉන්නැද්දි සෑහෙන්ඩ කතා කලා මුගේ මේ බය නැති කරන්නේ කොහොමද කියලා. ඒත් ඒවයින් තාම වැඩක් උනේ නෑ. මේකා කියන විදිහට මූට තාමත් ඒ බය ඒ විදිහටම තියෙනවා ලු.