රටකජු ගෙනාවද ?

පුංචිම දවස්වල අපේ අම්මා කොහේ හරි යනවා නම් මං අම්මත්තෙක්ක ඇවිදින්න යන්න ගොඩක් ආසයි. නමුත් අපේ අම්මා සමහර ගමන් එක්ක ගියාට සමහර වෙලාවල්වල එක්ක යන්නේ නෑ.පොඩි ඈයෝ එක්ක ගියහම කරදරයිලූ.

වඩන් යන්න ඕනෙලු ! දකින දකින දේ ඉල්ලනවලු ! අවුවේ එක්ක යන්න බෑලු ! ඔය වගේ නානාප්‍රකාර දේවල් ගොඩක් කියනවා. එක්කන් යන්න බෑ කියලා කිව්වම මම් කරන්නේ පොලොවේ තියෙන බොරලූ හූරගෙන බිම වැටිලා අඬන එක.

"අම්මා එහෙනම් මට මොනාහරි ගේන්න ???" එක්කන් යන්නෙම නැති වෙච්ච ගමන් ඒ වෙලාවට මගේ කටින් කියවෙනම වචන ටික තමයි ඕක.

අම්මා ගියපු වෙලේ ඉදන් මලයත් එක්ක සෙල්ලම් කරනවා. විඩින් විඩේ කඩුල්ල ගාවට ඇවිත් බලනවා අම්මා එනවද කියලා. අම්මා පාර කෙලවරෙන් එනවා පෙනුනොත් පාරට දුවගෙන යනවා.

"අම්මා මොනාද ගෙනාවේ ?" අම්මා ගෙට ගොඩ වෙන්නත් කලින් මම මුලින්ම අහන්නේ ඔය ප්‍රශ්නේ !

සමහර දාට අතේ සල්ලි තිබ්බොත් මොනාහරි ගේනවා. ගොඩක් වෙලාවට ගේන්නේ රටකජු ! මොකද හැම හන්දියකම වගේ වැඩිපුරම තියෙන්නේ රටකජු වගේ ජාති. ඒ නිසා "අම්මේ රටකජු ගෙනාවේ නැද්ද !" කියලා අහන දවසුත් තියෙනවා.

සමහර දාට අතේ සල්ලි තිබිලත් අපේ අම්මට හදිස්සියට මොනාහරි ගේන්න අමතක වෙනවා. එදාට අපේ අම්මා කියන්නේ,

"පුතේ, රටකජුකාරයාට ගහලා ගහලා ගහලා ගහලා ගහලා ගහලා ගහලා පොලිසියෙන් ජීප් එකට දාගෙන අරන් ගියා. ඒ නිසා රටකජු ගේන්න උනේ නෑ !"

ඔය ගහලා ගහලා කියන වචනේ හය හත්පාරක් කියන නිසා අපි හිතන්නේ ඇත්තටම රටකජුකාරයාට පොලිසියෙන් සෑහෙන්න සලකලා කියලා. අපිත් ඉතින් "අම්මේ පවු නේ ඒ රටකජුකාරයා !" කිය කිය විස්සෝප වෙනවා.
එතනින් එහාට අපි ප්‍රශ්න කරන්න ගියේ නෑ. ඒ හින්දම අපේ අම්මා ඔය කතාව සෑහෙන්න වාර ගානක් කියලා තියෙනවා.

දවසක් ඔය පොලිසියෙන් ගහපු කතාව අපේ නැන්දා එයාගේ පොඩි එකාට කිව්වලු. පොඩි එකා ගත් කටට කියපි.

"ඇයි අම්මේ රටකජුකාරයාට ගහලා එක්කන් ගියාට මොකෝ අම්මට තිබ්බේ රටකජු කරත්තෙන් ටිකක් අරන් එන්න නේ ! "

දැන් ඉන්න ළමයි අපි පොඩිකාලේ වගේ මෝඩ නෑ කියලා මට හිතුනා.